تبلیغات
ولایت آقا - قهرمانان در قلب من هستند

ولایت آقا
 
با ولایت زنده ایم تا زنده ایم رزمنده ایم
كی از آخرین دیدارهای حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در سال ۱۳۹۱ به گفت‌وشنود با قهرمانان و مدال‌آوران المپیك و پارالمپیك اختصاص داشت. ایشان در این دیدار ضمن تقدیر از ورزشكاران و مدال‌آوران رهنمودهایی را خطاب به اهالی ورزش بیان كردند. به همین مناسبت پایگاه اطلاع‌رسانی KHAMENEI.IR گلچینی از نظرات و دیدگاه‌های ایشان درباره بخش‌های مختلف ورزش كشور را ذیل پرونده‌ی «نگاه رهبر انقلاب به ورزش» منتشر می‌كند: برای جوانان لازم، برای مسن‌ها واجب!
توصیهى من این است كه جوانها به من نگاه كنند. من وقتى به كوه مى‌آیم و گاهى مىبینم حتّى از من مسنتر هم كسانى مىآیند كه با استحكام و استقرار جسمانى و قرص و محكم این راه را طى مىكنند، واقعاً لذّت مىبرم. البته این نكته را تأكید كنم كه وقتى مىگوییم جوانها، معنایش این نیست كه ورزش مخصوص جوانهاست. نخیر؛ همانطور كه ورزش براى جوانها لازم است، براى مسنترها هم لازم است. بلكه مىشود گفت براى جوانها لازم است، براى مسنها واجب مؤكّد است. توجّه كردید؟ چون اگر كسانى كه پا به سن گذاشتهاند، ورزش نكنند، پیرى زودرس به سراغشان خواهد آمد و قطعاً دچار عوارض پیرى خواهند شد و از كار خواهند افتاد. چرا كسى كه مىتواند كار و تلاش كند و عمر خود را ده، بیست سال با ورزش، بر حسب روال طبیعى استمرار بخشد، این كار را نكند؟ من حرفم این است. از این رو توصیه مىكنم همه ورزش كنند؛ هم جوانها، هم پیرها، هم میانسالها، هم مردها و هم زنها. زنها هم باید ورزش كنند. گاهى من در همین راه «كُلك چال» كه از پایین به بالا مىآیم، یا بعكس به طرف پایین مىروم، خانمهایى را مىبینم كه با چادر مشكى این راه را طى مىكنند. با اینكه قسمتى از این راه، بسیار ناهموار و یا به قول ما مشهدیها قلب است، درعینحال خانمها این راه ناهموار را تحمّل مىكنند و با چادر مشكى مىآیند. خوب؛ این همّت است دیگر. من اینطور زنها و همچنین افراد مسنّى كه این راههاى طولانى را طى مىكنند و مىروند، بسیار تحسین مىكنم.
بنابراین توصیهى ما به همهى مردم این است كه ورزش كنند. البته از میان همهى ورزشها توصیهى ورزش خاصّى را نمىكنیم. هر كس به هر ورزشى كه دوست دارد و با وضع و طبیعت و امكانات او متناسب است، بپردازد. منتها بىخرجترین ورزشها كوهنوردى است. این را كه ما امتحان كردهایم، هیچ خرجى ندارد؛ حتّى یك توپ كوچك هم لازم ندارد. آدم كفشش را پایش مىكند و مىزند به كوه و راه مىرود و ورزش مىكند و از این هواى خوب و مناظر طبیعى استفاده مىكند. توصیه مىكنم كه حتماً ورزش را فراموش نكنید.
مصاحبه با خبرنگار صدا و سیما هنگام كوهپیمایی ۱۳۷۵/۰۶/۰۲
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif قهرمان اراده‌ها
من قهرمان‌ها را دوست مىدارم. علاوه بر اینكه همهى ورزشكارها را در همهى رشتههاى ورزشى دوست مىدارم، قهرمانها مورد علاقهى ویژه در قلب من هستند. البته یك علّت و انگیزهى محبّت و پیوند قلبى من با این جوانان این است كه اینها روى سكّو مىایستند، افتخار مىآفرینند و مىدرخشند. لیكن علاوه بر این، من به آن چیزهایى فكر مىكنم كه این قهرمان را روى سكّو مىفرستد یا مدال را نصیب او مىكند و افتخار را به او مىبخشد. آن چیزى كه جوانِ ما را در میدانهاى ورزشى به كسب موفقیّت مىرساند، فقط توانایى جسمى نیست - توانایى جسمى فقط یك عنصر است - چیزهاى دیگرى هم در كنار آن وجود دارد كه از لحاظ ارزشگذارىِ انسانى خیلى مهمّند: یكى قدرت اراده است. خیلیها بهطور طبیعى زور هم دارند، اما حتى ارادهى این را ندارند كه وقت معینى در روز بایستند، ورزش كنند و خودشان را سالم نگه دارند. ورزش اراده مىخواهد. ورزش، كار آسانى نیست. البته براى جوان - كه داراى نیروى طبیعى است - شوقانگیز است ولیكن همان جوان هم اگر اهل اراده نباشد و ترجیح بدهد در گوشهاى بنشیند یا استراحت كند یا بخورد یا تلویزیون تماشا كند یا بخوابد، اصلاً ورزشكار نخواهد شد. خودِ ورزش به اراده احتیاج دارد. پیشرفت در ورزش به ارادهى بیشتر احتیاج دارد. برجسته شدن، قهرمان شدن و سرآمد شدن در ورزش به رجحان ارادهى این انسان بر ارادههاى دیگر احتیاج دارد. آن كسى كه رقیب این قهرمان ماست، او هم ورزشكار و داراى اراده است؛ اما ارادهى این قهرمان بر ارادهى او رجحان پیدا مىكند و این یعنى برجستگى و امتیاز كامل در قدرت اراده.
بیانات در دیدار ورزشكاران ۱۳۸۱/۱۰/۳۰
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif ورزش به نام خدا
روح ورزش ایمان و تقوا و پاكدامنى است. اگر بخواهید این كار را بكنید، شما باید حزب اللّهىها و مؤمنین به دین و به انقلاب را در سر تا سر میدان ورزش بیاورید و به كارهاى حسّاس بگمارید... باید فضاى محیط كار را طورى كنید كه حزب اللّهىها بیایند. مؤمنین به انقلاب، احساس كنند كه مىشود آمد... محیط ورزش را، محیط دینى و اسلامى، محیط توسّل و توجّه و محیط اعتقاد به خدا قرار دهید. اگر مىخواهید ورزش پیش برود، اینطور پیش خواهد رفت. وقتى پاى بچههاى مؤمن به میدانى برسد و راه آنان باز باشد، البته پیش خواهند رفت؛ كار خواهند كرد و خوب خواهد شد. این، آن نكتهى مهمى است كه در زمینهى روح ورزش باید دنبال شود.
بیانات در دیدار رئیس و معاونین سازمان تربیت بدنى و رؤساى فدراسیونهاى ورزشى كشور ۱۳۷۵/۱۰/۰۸
 
باید محیط ورزش را محیط معنوى كنید. محیط معنوى، همان محیط پهلوانىِ دیرین ورزشكاران قدیمى خودِ ماست؛ آنهایى كه وقتى وارد گود ورزشى مىشدند، خاك گود را مىبوسیدند؛ آنهایى كه همیشه ورزش را با نام خدا شروع مىكردند و با نام خدا تمام مىكردند - با بسماللَّه شروع مىكردند و با دعا تمام مىكردند - كشور ما اینگونه كشورى است. محیط ورزش آن، محیط معنوى، جوانمردى، ایمان، تقوا، پاكدامنى و پارسایى و محیط معنویّت و درخشندگى روحى و نفسانى است.
بیانات در مراسم افتتاحیهى مانور فرهنگى، ورزشى جانبازان و معلولان كشور ۱۳۷۶/۰۶/۱۵
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif سرمایهگذاری با تدبیر
عقیدهام بر این است كه اگر ما در این بخش سرمایهگذارى كنیم و درست بیندیشیم و تدبیر نماییم، بلاشك در میدانهاى ورزشىِ دنیا همان اتّفاقى خواهد افتاد كه در جنگ به وسیله بسیجیها و سازمانهاى نظامى ما - كه از همه تجهیزات مدرن دنیا تقریباً منقطع بودند - اتّفاق افتاد. دیدید كه در جنگ چه كردند و چه افتخارى آفریدند! همین الان در ورزشِ والیبال جانبازان و معلولان، همین اتّفاق افتاده است و این برادران مرتّب افتخار مىآفرینند. یا مثلاً در كُشتى، خود شما و برادرتان و بعضى از برادران دیگر، واقعاً افتخارات بزرگى را به كشور دادید. ما در همه میادین ورزشى مىتوانیم اینگونه باشیم. هیچ دلیلى ندارد كه ما در فوتبال، یا در والیبال، یا در اسب سوارى، یا در بعضى از ورزشهاى سنّتى خودمان - مثل چوگان - یا در ورزشهاى انفرادى رزمى، یا در شنا، نتوانیم به مصاف ورزشكاران برجسته دنیا برویم. علّت اینكه این وضعیت نابسامانِ فعلى وجود دارد، آن است كه بر روى تربیت و پیشرفت و استفاده از تكنیك، برنامهریزى نشده است. این یك اشكال است.
اشكال دوم - كه آن هم به این اشكال كاملاً مرتبط است - كمبود فضاى معنوى و فرهنگى در ورزش است. یعنى در محیط ورزش، سعى نشده فضاى فرهنگى اسلامى و سالمى حاكم باشد. نه اینكه ورزشكاران ما آدمهاى خوبى نیستند؛ نخیر، آدمهاى بسیار خوب و مؤمن و متّقى و پرهیزكار در میانشان هست؛ منتهى فراتر از این باید باشد. محیط ورزشى ما باید محیط عفیفى باشد. عفّت، معناى خیلى عجیب و وسیعى دارد. سلامت نفس یك انسان، در هرجایى خودش را نشان مىدهد. محیط ورزش، باید محیط عفیف باشد. در آن بایستى هرزگى، شلختگى و هر چیز غیر عفیفانه مشاهده نشود. ما باید این فضا را در محیط ورزشمان به وجود آوریم و اگر این باشد، در دنیا خواهد درخشید و ورزش ما ستاره خواهد شد.
بیانات در دیدار جمعی از جوانان ۱۳۷۷/۰۲/۰۷
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif ایران مركز كشتی جهان
هر ملتى آنچه را كه خودش دارد، دودستى بچسبد و حفظ كند و آن را كمّاً و كیفاً افزایش دهد و آنچه را ندارد، به دست بیاورد و كسب كند. آنچه كه ما در ورزش داریم، چیزهاى زیادى است. ما ورزشهاى بومى بسیارى داریم كه متأسّفانه در طول سالهاى قدیم، كوتاهیهاى زیادى در معرفى آنها شده است.اگر ما روى بعضى از ورزشهاى دیگر مثل چوگان و بعضى از ورزشهاى باستانى هم، كار و سرمایهگذارى و نوآورى مىكردیم، امروز مثل كُشتى در دنیا مطرح بودند. ما خیلى بازیهاى ورزشى و خیلى ورزشهاى محض داریم كه باید ذهنهاى خلاّق و كارآمد بنشینند و آنها را در قالبهاى علمى بریزند و به عنوان ورزش بومى، گسترششان دهند؛ هم در داخل كشور ترویج كنند، هم آنها را صادر نمایند. كمااینكه شما مىبینید ژاپنیها و كرهایها و چینیها، ورزش خودشان را در دنیا چطور صادر كردند! مثلاً ورزشهاى رزمى آنها یكى از مهمترین رشتههاى ورزشى شده است... كُشتى ورزش بومى ماست كه تا بهحال حفظ شده است؛ لیكن من مىخواهم بگویم شما باید این را هرچه بیشتر توسعهى كمّى و كیفى دهید. شما روى خصوصِ ورزشِ كشتى سرمایهگذارى كنید... كُشتى را كه مظهر این اِعمال ارادهى نیرومند انسانى است، هرچه مىتوانید، تطوّر بدهید. كارى كنید كه در دنیا نگاه اهل ورزش و ورزشدوستان به باشگاههاى تربیت كُشتى در ایران باشد و ببینند كه شما امروز، چه فنون تازه، چه كارها و شگردهاى تازه و حتّى رشتههاى تازهاى دارید. رشتههاى تازهاى را به وجود آورید. مسلّماً با ابتكار انسانى مىشود این كارها را كرد.
بیانات در دیدار كشتىگیران ۱۳۷۷/۰۶/۳۱
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif بومی مثل چوگان و ورزش باستانی
ورزش باستانى ورزش بسیار خوب و مهمّى است. این ورزش را ادامه دهید و پیش بروید. شاید كارهاى دیگر و بیشترى هست كه مىشود آنها را انجام داد؛ تمرین كرد و حتّى به ورزش باستانى افزود. فنونى را به ورزش باستانىِ معمول اضافه كنید. فنون و حركاتى كه امروز در ورزش باستانى است، یك دفعه به وجود نیامده است. كسانى كه توانایى جسمى داشتند و وارد بودند، بتدریج این فنون و حركات را به وجود آوردند. بنابراین از این بیشتر هم مىشود. فرض بفرمایید شما چرخ زدن را مثلاً به این شكل خاص انجام مىدهید. شاید به شكلهاى دیگر هم بشود فكر كرد و انجام داد، یا راهى پیدا كرد و كارهاى دیگرى به وجود آورد. لابد در بین شما چنین نوآوریهایى هست. در اینجا شاید كسانى از شما نخواهند نوآوریها را بروز دهند؛ چون شرایط آماده نیست و ما گود مناسبى كه آقایان بخواهند هنرنمایى كنند، نداریم. بر حسب كیفیّت مورد امكان خودتان و متناسب با وضع جسمانىتان، بر آنچه كه هست اضافه كنید. اگر شما بتوانید با این كارى كه انجام مىدهید، افراد تنبل را وادار كنید كه به شوق بیایند و ورزش كنند، بدانید كه ثواب و خدمت بزرگى انجام دادهاید.
 
دنبال ورزشهایى بگردید كه بومى ماست و مردم از آنها خبر ندارند. مثلاً من ورزش چوگان را دیدهام. یك ورزش ایرانى است. الان هم در دنیا معمول است، چوگان بازى مىكنند. ولى ما اصلاً بازى چوگان را بلد نیستیم. اصلاً نمىدانیم چوگان چیست! بیایید اینها را احیا و زنده كنید؛ چون جزو فرهنگ شما و اصلاً جزو ملیت شماست.
ورزشهاى بومى، نظیر بعضى از ورزشهاى باستانى ما از دیسك و میسك و آن چیزهایى كه آنها پرتاب مىكنند، بهتر است. آنها هیچ وجهى ندارد. فرض كنید هالتر زدن خوب است. چرا سنگ زدن نباشد؟ سنگى كه ما در باشگاهها بر مىداریم؛ سنگ مىزنیم به تعبیر خود زورخانهدارها یا سنگ مىگیریم. چرا ما سنگ گرفتن را باب نكنیم؟ بیایید اینها را در دنیا معرفى كنید. بیایید میل را - كه ما مشهدیها به آن «گوارگه» مىگوییم - باب كنید. میل بازى، هم زیباست، هم تردستى در آن است و هم ورزش ویژهى ایرانى است.
شما ببینید «چرخ» ورزشى است هم بهداشتى، هم مفرّح و هم براى زیبایى اندام بسیار مفید است. «چرخ» را در دنیا باب كنید. دنیا از «چرخ» خبر ندارد. ما فقط براى برنامههاى تشریفاتى، نمونههایى از زنگ و ضرب را در تلویزیون نشان مىدهیم؛ یا فلان مسافر مىآید، او را به فلان باشگاه در یك گوشهى گود منحوس قدیمى مىبریم و به او نشان مىدهیم! لزومى ندارد. بیایید اینها را زنده و احیا كنید. اینها احتیاج به كار دارد.
بیانات در دیدار رئیس و معاونین سازمان تربیت بدنى و رؤساى فدراسیونهاى ورزشى كشور ۱۳۷۵/۱۰/۰۸
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif هر جا پرچم بالا برود، نشان پیروزی نیست
این جایى كه این جوان، با طرف صهیونیست خودش كُشتى نمىگیرد و او اوّل مىشود - این از دور، خارج، یا دوم مىشود - این چیزى به دست آورده كه ارزشش بیشتر از آن قهرمانى است. ایشان نشان داده كه داراى یك مبناست و پاى آن مبنا قرص و محكم ایستاده است.
 جوانى دلش مىخواهد قدرتش را نشان بدهد؛ اما براى خاطر یك فكر و یك مبنا - براى خاطر اعلام یك موضع سیاسى عظیم - این كار را نمىكند؛ یعنى پا روى نفس خودش مىگذارد و كُشتى نمىگیرد! بدانید كه این كار شما میلیونها و شاید چند صد میلیون جمعیت را در دنیا خوشحال مىكند. خیلى از عربها خوشحال مىشوند؛ خیلى از مسلمانها كه در این قضیه انگیزهاى دارند خوشحال مىشوند. این كار، خیلى ارزش دارد. حالا فرض كنید كه آن هم رفت؛ همه مىدانند آنكه پرچمش بالا رفته، قهرمانى دروغین است. بله؛ كسى كه كُشتى نگرفته قهرمان است، معلوم است كه چگونه قهرمانى است! قهرمانى بىارزش است. قهرمانى، آن است كه روى تشك، قهرمان بشود. آنكه سراغش نمىآیند و قهرمان مىشود، دیگر قهرمانى به حساب نمىآید. درست است كه در قراردادها اسمش را قهرمانى گذاشتند، ولى این براى او چندان ارزشى ندارد....حالا یك موردش، صهیونیست است؛ باز هم بعد از این، هر جا به موردى برخورد كردید كه دیدید شأن و شرف انسانى و اسلامى و ایرانىِ شما اقتضا مىكند كه با او مصاف ندهید، به عنوان یك فكر، امتناع كنید و مصاف ندهید؛ اگر چه كه حالا در بیرون، دست او را بلند كنند! خوب؛ بكنند، چه اهمیتى دارد؟!
بیانات در دیدار كشتىگیران ۱۳۷۷/۰۶/۳۱

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif درس شكست
آن جاهایى هم كه در میدانهاى ورزشى شكست مى‌خوریم، عقبهى ما در اینجا خراب است؛ یعنى هر وقت آن سازماندهى ضعیف باشد، ما اثر ضعف را در آنجا مشاهده مىكنیم. نمىشود آن ورزشكار، آن كاپیتان تیم، یا آن بازیكن بخصوص را مقصّر دانست؛ زیرا او مجرّد و تنها و بریدهى از قبل خودش نیست. آن جایى هم كه او پیروزى بهدست مىآورد، حتماً بخشى از این افتخار مربوط به این عقبه و سابقه - میدان تمرین و آموزش و سازمانهاى ورزشى و كلّ سازمان دولتى در داخل كشور - است؛ بخشى از افتخار هم مربوط به خود اینهاست.
بیانات در دیدار جانبازان شركت كننده در المپیك آتلانتا ۱۳۷۵/۰۶/۰۷
 
http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif جایگاه واقعی ایران
اعتقادم این است كه ایران نباید در میدانهاى بینالمللى ورزشى، جزو آن ردههاى آخر باشد؛ باید یكى از سه كشور اوّل در مجموعه ورزشهاى جهانى باشد. نمىگویم حتماً اوّل یا دوم باشد؛ نه، طبعاً در صدر باید قرار گیرد. علّتش این است كه ما سابقه زیاد ورزشى داریم؛ ما جوانان سالمى داریم؛ ما آب و هواهاى مناسب رشد بدنى داریم؛ انسانهاى با استعدادى داریم و باید در دنیا پیشرفت داشته باشیم.
بیانات در جلسه پرسش و پاسخ با جوانان در دومین روز از دهه فجر (روز انقلاب اسلامى و جوانان) ۱۳۷۷/۱۱/۱۳

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_moharam2/images/ver2/li_star_1.gif پرچم هویت و افتخار
شما هیچ جا را سراغ ندارید كه یك بُرد (برد ایران مقابل تیم فوتبال آمریكا در جام جهانی 1377)، این طور در میان ملتهاى دنیا انعكاس پیدا كند! من خودم در تلكسى خواندم در كشور برزیل كه كشور فوتبال است، مسلمانان جمع شدند و دسته‌جمعى دعا كردند، نماز خواندند و براى اوّلین بار بعد از بُرد شما، مراسم مذهبى مسلمانان برزیل در رادیوِ سراسریشان پخش شد! این چیست؟ روى این فكر كنیم. این چه قضیه‌اى است كه در كشورى یك بُرد در میدان فوتبال پیش مى‌آید، بعد در كشور برزیل، مسلمانان خوشحالى مى‌كنند؟! براى خاطر این‌كه جمهورى اسلامى پرچمى را برافراشته است كه هر مسلمانى در هر جاى دنیا وقتى یادش مى‌آید، احساس هویّت و افتخار مى‌كند. بنابراین، من از این حادثه خیلى خرسند شدم و حقیقتاً گفتم باید سرِ آن آقایى كه توپِ اوّل را با سر زد ببوسم؛ همچنین باید صورت آن آقایى هم كه توپ دوم را زد ببوسم.
بیانات در دیدار تیم ملى فوتبال۱۳۷۷/۰۴/۱۶




طبقه بندی: دیدار ها،  بیانات خاص،  بیانات مناسبتی،  خبر،  خاطرات، 
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 12 فروردین 1392 توسط ولایتمدار
تمامی حقوق مطالب برای ولایت آقا محفوظ می باشد